Άγνωστε φίλε

Αλέξη,δε σε ξέρω...Δε γνωρίζω τίποτα για εσένα...Τίποτα! Σε νιώθω όμως σαν φίλο μου,τον πιο κοντινό μου φίλο...όταν άκοθσα πρώτη φορά το όνομά σου νευρίασα...νεθρίασα για αυτό που έκαναν στον καινούριο μου φίλο.
Δεν πίστευα ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο!Είσαι για όλους εμάς ένας ήρωας...είσαι αυτός που μας φώναξες "ξυπνήστε"
Να ξέρεις ότι εμείς σε σκεφτόμαστε...Εκεί ψηλά που είσαι τώρα,γιατί είμαι σίγουρη ότι είσαι στον παρέδεισο,περνάς καλύτερα απ'ο εδώ κάτω.Τώρα πια,δε φοβάσε και δεν υπάρχει κανείς ποθ να σε κάνει να νιώσεις κατώτερος ή φοβισμένος...
Όλο είμαστε μαζί σου,όλοι αγωνισόμαστε γι'αυτό που ήθελες εσύ,ένα καλύτερο αύριο...
Καλό ταξίδι,άγνωστέ μου φίλε! Καλό ταξίδι!
Και να ξέρεις ότι όλοι αυτοί μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι δεν ξέρουνε να φέρονται,ότι ποτέ δε θα καταλάβουν τι αξίζει η ζωή ενώς εφήβου με όραμα,με γνώσεις,με ελπίδες,με θάρρος...
Όλοι εδώ κάτω σε σκεφτόμαστε,όλοι εδώ σε αγαπάμε...Πολλοί εκμεταλεύτηκαν αυτή την κατάσταση αλλά δεν είναι έτσι...εμείς δεν κατεβήκαμε στον δρόμο για να τα σπάσουμε αλλά για να τους δίξουμε ότι δεν θα περάσει αυτό έτσι εύκολα...
Τα ανακατωμένα σου μαλλιά,η ριγέ ζακέτα σου και το χαμόγελό σου θα μας θυμίζουν για πάντα ένα παιδί που δε φοβήθηκε ποτέ όσο ζούσε...αν και η ζωή του ήταν σύντομη!
Πάντα θα σε θυμόμαστε...για πάντα θα είσαι μέσα στην καρδιά μας...